“Every artist dips his brush in his own soul, and paints his own nature into his pictures.”

Life is a great big canvas, and you should throw all the paint you can on it.

Een van mijn dromen is uitgekomen, gebodypaint worden!











Photo's by Leonie Bouwman © www.lfotografie.hyves.nl

I think I'm in love...

“Only those who will risk going too far can possibly find out how far one can go.”

Zoveel zuipen dat je kruipend naar huis moet, XTC gebruiken op een raveparty tot de vroege morgen, onveilige seks met die jongen die je net die avond ontmoet hebt, en tatoeages en piercings laten zetten terwijl je ouders hier fel op tegen zijn. Risicogedrag: iedereen weet dat het gevaarlijk is, en toch maakt iedereen zich er weleens schuldig aan. Heerlijk die stoot dopamine door je lijf als je doet wat eigenlijk niet mag. Wij mensen weten precies wat goed voor ons is, toch doen wij niet altijd wat goed voor ons is. Als we ons levenlang deden wat goed voor ons was, dan stonden we iedere ochtend om 8 uur op, uitgeslapen en wel omdat je om 11 uur 's avonds je bedje in ging. Eet je 3 maaltijden op een dag waaronder twee ons groente en twee stuks fruit. Werkte je van 9 tot 5 om vervolgens al het geld uit te besteden aan de verzorging van je familie. Was niemand werkeloos, bewoog iederen 30 minuten per dag, rook en dronk er niemand, en had niemand stress omdat we zorgen voor voldoende rust en regelmaat.

Ik ken niemand die zich nooit schuldig maakt aan risicovol gedrag. Zelfs senioren die zich wel aan bovenstaande dingen houden, zijn wijs geworden door schade en schande. Derhalve de evolutie ons begiftigd heeft met relatief de grootste hersenen in verhouding tot ons lichaam van alle zoogdieren zou je denken dat wij, homo sapiens, het woord zegt het al: de verstandige mens) weldenkend kunnen doen wat wij weten. Namelijk doen wat goed voor je is. Wat heeft het in godsnaam voor voordeel vanuit evolutionair/psychologisch perspectief om jezelf in risicovolle situaties te begeven?

Allereerst is het belonend. Het stofje dopamine wat ik hierboven noemde is hét stofje dat vrijkomt in je hersenen bij belonend gedrag als seks, lekker eten, roken en alchohol/drugs maar ook bij mensen die enorm verliefd zijn of bungeejumpen.
Risicovol gedrag zorgt voor een enorme stoot dopamine die vrijkomt in je hersenen. Het systeem in je hersenen waar dopamine een rol speelt heet het limbisch systeem. Dit systeem is op zijn beurt weer betrokken bij emoties (daarnaast is het betrokken bij motivatie, genot en het emotioneel geheugen). Bij negatieve emoties als verdriet, agressie of jaloezie. Maar met name bij positieve emoties als: blijdschap, verliefdheid en extase. Mensenlijk gedrag komt met name voort uit de zoektoch naar belonende stimuli. En laat risicogedrag nou zorgen voor een dopaminerush en mede doordoor belonend zijn. Dit verklaart echter nog niets. Waarom zorgt risicogedrag dan voor dopamine en voelt het zo belonend? Wat hebben wij voor voordeel aan drugsverslaafd raken? Obese worden? Of longkanker krijgen?

Laat ik allereerst de principes van de evolutietheorie uitleggen.
Organismen kunnen bepaalde eigenschappen doorgeven aan hun nakomelingen. Zulke eigenschappen worden erfelijke eigenschappen genoemd en kunnen van ouders op nakomelingen worden doorgegeven. Binnen een populatie van een soort bestaat variatie in erfelijke eigenschappen, die wordt veroorzaakt door verschillen in de genen van individuen (genetische variatie). Sommige individuen hebben een voordelige eigenschap en zijn daarom beter uitgerust om te overleven dan andere. Door natuurlijke selectie zullen deze individuen meer nakomelingen krijgen, zodat in de populatie de voordelige eigenschap vaker gaat voorkomen.

Eén theorie is dat ons risicogedrag een overblijfsel is van onze voorvaderen. Agressie had bijvoorbeeld voordelen ten opzichte van het verdedigen van de stam tegen vijanden als roofdieren. Agressiesieve individuen hebben een hogere testosteronwaarde en worden dus als mannenlijker gezien. De meeste mannelijke van de stam was de 'aphale male'. Alpha male zijn had veel reproductieve voordelen zo had het a) voordelen voor de groep omdat er zo meer mensen overleefde en de kans op reproductief succes voor de hele groep groter was en b) had de 'alpha-male'het meeste aanzien bij de vrouwen. Een man met veel aanzien wordt gezien als een man met 'goede'genen en dus zouden meer vrouwen het bed, of in dit geval het hunnebed, willen delen met de 'alpha-male'.

Voordelen van risicogedrag zouden verklaard kunnen worden door de volgende redenen; (Onveilige) seks vergroot ons reproductief succes. De drugs zoals wij die nu kennen zijn eigenlijk afgeleiden van medicijnen/ heelzame stoffen maar zijn misbruikt voor recreatieve doeleinden. Bij dit soort gedragingen komt veel dopamine vrij. Dopamine zorgt voor een grotere beloning in de hersenen. En de mens is op zoek naar belonende situaties. De mens leert wat belonend is door middel van conditionering. Door een neutrale stimulus te koppelen aan een belonende stimulus leert men dat die neutrale stimulus belonend is. Zoals een kindje bijvoorbeeld een snoepje krijgt wanneer het op de wc heeft geplast in plaats van in zijn broek. Of zoals een

Toch is hier niet alles mee verklaart. Want evolutionair gezien zou de gene die risico's vermijden de meeste kans hebben op reproductief succes c.q het doorgeven van zijn/haar genen. Degene die geen drank of drugs misbruikt leeft waarschijnlijk langer. Iemand die niet rookt, heeft minder kans op longkanker en iemand die 200 rijdt op de snelweg heeft een grotere kans om een dodelijk ongeluk te krijgen dan iemand die zich aan de gewenste snelheid houdt. Hoe langer en gezonder je leeft, hoe groter je reproductieve succes is omdat je a) hoe langer je leeft, hoe meer kinderen je kunt krijgen en succesvol op kunt voeden b) minder kans heeft op het doorgeven van nadelige eigenschappen. Risicovol gedrag is immers een nadelige eigenschap ten aanzien van reproductief succes volgens verschillende theorieën. Langzamerhand zou risicovol gedrag wegevolueren, omdat het geen voordeel meer heeft in deze hoogontwikkelde cultuur waar wij anno 2010 in leven. Wij hoeven onze sociale groep waartoe wij behoren niet meer te beschermen door middel van agressie en vechten.

Maar is dit wel zo? Heeft risicogedrag anno 2010 geen enkel voordeel meer? Volgens verschillende wetenschappelijke onderzoeken heeft risicogedrag wel degelijk verband met voordelen. Er is een gen ontdekt genaamd DRD4 dat verantwoordelijk is voor zowel risicogedrag ALS het opzoeken van nieuwigheden. Het opzoeken van nieuwe situaties heeft wel degelijk voordelen. Het opzoeken van nieuwe stimuli, omgeving, mensen leidt tot vooruitgang. Wanneer de mens hier niet naar opzoek was zouden wij niets leren, zouden we niet ontwikkelen, dan was er geen vooruitgang in het leven. Het enige dat een mens zijn hele leven door blijft doen is: leren en groeien; Ontwikkelen dus. Van fouten leren we en wanneer een nieuwe situatie positief (en dus belonend uitpakt) zullen wij deze opslaan in ons geheugen en opzoek blijven gaan naar de belonende situatie. Het gen DRD4 codeert dus voor het zoeken naar nieuwigheid. Hoe komen de individuele verschillen dan in de mate waarin wij opzoek zijn naar nieuwigheid? Waarom slaat de een door naar extreem risicogedrag en
Dit is een lang en ingewikkeld verhaal waar ik niet te lang op in wil gaan maar ik probeer het kort even begrijpelijk te maken. Het is een complexe interactie van verschillende factoren. Je DNA bestaat uit genen, en deze genen op zijn beurt weer uit kleinere delen namelijk allelen. Natuurlijk codeert er niet één gen voor een complexe eigenschap als risicogedrag (dit bestaat uit een hoop facetten). Een heleboel allelen en op zijn beurt weer genen coderen hiervoor. En de samenstelling hiervan verschilt van mens tot mens en hebben je vader en moeder aan je doorgegeven (daar heb je die erfelijke eigenschap weer). Het gen condeert dus deels voor migratie en reislust maar de expressie van die genen samen kan ook deels de oorzaak zijn van een manische depressie of nicotine- en drugsverslaving (lees: niet de enige oorzaak! Ook dit is weer een complexe interactie van genen en je omgeving).


Risicogedrag stamt dus af van het zoeken naar nieuwigheden. Het doen van nieuwe dingen en nieuwe ervaringen heeft voordeel omdat men hiervan leert en zich ontwikkelt. Leren en ontwikkelen is belangrijk voor reproductief succes en daarom is het een mooi trucje van moeder natuur dat nieuwe ervaringen belonend werken (meer dopamine). Echter, wanneer dit zoeken naar nieuwigheden omslaat in risicovol gedrag kan het nadelig zijn. Dit risicogedrag wordt niet alleen bepaald door je genen; Je omgeving en ervaringen zijn mede bepalend voor de genexpressie. Met name je adolescentie (puberteit) is een fase van risicogedrag. De puberteit wordt gekenmerkt door enorme intwikkeling op zowel lichamelijk als mentaal gebied. Vandaar ook die hang naar nieuwe en spannende dingen. Biologisch gezien komt dit doordat je limbisch systeem al geheel ontwikkeld is (het systeem voor emoties, met name belonende emoties als blijheid maar ook straffen) en je prefrontale cortex wat achterloopt (het deel van je brein dat zorgt voor het controleren van deze impulsen, die de afweging maakt wat goed is en wat slecht, en voor lange termijn denken zorgt). Geen nood dus, het komt allemaal goed: wanneer je uit die puberteit komt en volwassen wordt neemt het risicogedrag aanzienlijk af. wanneer je dan volwassen bent en klaar bent om kinderen te krijgen en op te voeden (reproductief succes) hebben de meeste mensen geen behoefte meer aan extreem risicovol gedrag. Alweer zo'n mooi meachisme van moeder natuur.

Je bent nooit te oud om jong te zijn. De persoon die geen risico neemt, doet niets, heeft niets, is niets en zal nooit wat worden. Hij vermijdt welliswaar spijt en verdriet, maar hij kan simpelweg niet leren, voelen, veranderen, groeien, liefhebben en leven.


Het brein met het limbisch systeem

Mijn volgende blog: Waarom angsthazen juist cool zijn

Did you ever get the feeling that the world was a tuxedo and you were a pair of brown shoes?

Ah ik heb mijn babies eindelijk besteld!

Fashion fades, style is eternal

Lieve bloglezers,

Gister heb ik een uitnodiging gekregen om lid te worden van lookbook.com, 's werelds grootste bron voor mode over de hele wereld van en voor 'echte'mensen. Nu kreeg ik vandaag een mailtje van een medeoprichter van lookbook of ik misschien lookbook wil promoten op deze blog. Dat heeft me aan het denken gezet. Eigenlijk is het wel een mooie afwisseling om mijn twee grootste passies te combineren hier: Schrijven & Mode. Natuurlijk blijf ik nog steeds mijn 'zware' psychologische onderwerpen publiceren, maar daarnaast hoop ik jullie af en toe te inspireren met wat mooie en orginele looks van lookbook en mijn nieuwe looks. Omdat je belachelijk mooie foto's moet hebben op lookbook kan ik nog niets van mijzelf publiceren omdat deze 'professionele'foto's nog gemaakt moeten worden.

hier alvast wat fashion plaatjes van mij die niet lookbook waardig zijn, maar ik desondanks met jullie wil delen :)

An unconscious consciousness is no more a contradiction in terms than an unseen case of seeing

Het zien van de fim ‘inception’heeft me tot denken toe aangezet. Sowieso een geniale film waar ik niet te diep op in wil gaan omdat je hem gewoon zelf moet beleven. Ik bang dat ik teveel verklap. De bedenker van de film moet wel iemand zijn die veel hallucinerende drugs gebruikt (heeft). De film gaat over het on- of onderbewuste, met name over dromen. Het laat je twijfelen over wat nu de werkelijke realiteit is; het bewuste (overdag) of het onderbewuste (dat met name geactiveerd wordt tijdens dromen). Maar vooral geeft het de illusie dat je kunt ingrijpen en kunt sleutelen aan dit onderbewuste. En erger nog, dat anderen kunnen inbreken in je onderbewuste. Natuurlijk heeft niemand in het echte leven toegang tot je onderbewuste, dat heb je zelf amper. Omdat je er onbewust van bent. Je kan er hoogstens even bewust van worden, wanneer je een klein deel van je droom onthoudt.

Bewust worden van je onbewuste klinkt paradoxaal. Het heet niet voorniets je ‘onbewuste’ het deel waar je je niet bewust van bent. Het deel waar je bijna geen toegang tot hebt. Het deel in jezelf dat je met je verstand niet grijpen kan, maar hoogstens af en toe naar boven komt door middel van een ‘onderbuik gevoel’. Het onbewuste is mij de laatste jaren uitermate gaan fascineren. Je onbewuste kan je ook zien als een ijsberg. Waarbij het topje boven water dat je kunt zien je bewuste is, maar het vele malen grotere deel onderwater je onderbewuste voorstelt. Het deel dat je niet kunt zijn, en dus eigenlijk niet bij stil staat dat dit veel groter is. Het idee heerst dat je bewuste het belangrijkste is. Logisch ook, want daar ben je je bewust van. Toch blijkt er een paradigmashift bezig te zijn met betrekking tot dit idee. Het onbewuste is net zo belangrijk en misschien wel belangrijker zelfs! Raar idee hè dat iets waar jij je niet bewust van bent, zo belangrijk is. Uit recent wetenschappelijk onderzoek blijkt zelfs dat je bewustzijn van gedragingen (zoals iets pakken) pas na het uitvoeren hiervan komen. Het gaat hier om miliseconden, maar toch heeft dit grote invloed op de relevantie van het onbewuste.

Het onbewuste uit zich vaak aan je door middel van dromen. Dromen zijn een ding apart. Eigenlijk weten we niet goed waarom we dromen. Eén theorie is dat ze er zijn om dingen uit het dagelijks leven te verwerken, een ander stelt dat er tijdens deze staat van hersenactiviteit willekeurig hersengebieden geprikkeld worden en dat dromen daardoor altijd zo raar zijn. Van de hak op de tak, met bizarre personen, situaties gebeurtenissen en plots. Maar voor beide theorieën is nog niet genoeg bewijs gevonden. Toch weten we allemaal uit eigen ervaring dat er dingen inzitten waar je eerder die dag over nagedacht hebt. Vaak komen er ook dingen naar boven die je béwust weggestopt hebt. Heel vervelend, je kan dus helaas geen nare dingen waar je niet aan wilt denken voor altijd wegstoppen want ze zitten in je onbewuste en tijdens het slaapstadium waarin je droomt (Remslaap) komen ze naar boven.

Toch ben je geen slaaf van jouw gedachtes. Je bent niet je gedachten. Een gedachten kan als een virus zijn. Het begint als een klein zaadje maar kan uitgroeien tot iets groots. Wat je kan maken of breken. In je onderbewuste zit het dieptste en wezenlijkste van de mens. Dingen die niemand weet, die je zelf eigenlijk niet eens weet. Dingen die je eigenlijk niet onder ogen durft te komen, omdat ze te confronterend zijn.

Ik ga jullie één van mijn worstelingen vertellen met een eigenschap van mezelf waar ik niet trots op ben. Misschien krijg ik later spijt van mijn openhartigheid, maar ik doe het toch. Een van de dingen waar ik afgelopen jaar mee bezig ben geweest is het feit dat ik niet alleen kon zijn. Altijd zorg ik dat er vrienden of mensen om me heen zijn, heb ik relaties of ben ik opzoek geweest ernaar. Natuurlijk vond ik het heerlijk om af en toe een avondje alleen te zijn, maar echt lange tijd fundamenteel alleen zijn met mezelf vond ik eng. Ik denk dat ik allereerst sowieso een gezelschapsdier ben maar er zat nog een diepere betekenis achter. Ik had onbewust de bevestiging nodig dat er altijd iemand van me houdt, dat ik ertoe en dat ik op iemand kan terugvallen. Daarnaast was ik ook constant opzoek naar prikkels en spanning. Door deze zucht naar spanning en ook verbintenis, om maar niet alleen te hoeven zijn, stortte ik me altijd hals overkap in nieuwe spannende avonturen. Soms komt daar iets heel leuks uit, andere keren ga je keihard op je bek. Ik was het zat om mijn geluk van andere te laten afhangen en dus heb ik besloten een half jaar hier niet meer aan toe te geven en me op mezelf te richten. Dat vond ik verschrikkelijk moeilijk in het begin, maar heeft me uiteindelijk enorm veel opgeleverd. Ik ontdenkte dingen die ik leuk vond om helemaal alleen en zelf te doen, waaronder mijn liefde voor schrijven en vandaar deze blog. Iets wat ik al jaren wilde doen. Ik ging boeken lezen die me tot nadenken over mezelf brachten. Nog meer investeren in mijn beste vrienden en vooral rust. Ik heb mezelf leren accepteren, nu ook met mijn onvolkomenheden. Ik ben meer van mezelf gaan houden dan ooit, juist nu ik mijn zwakheden goed ken. En ik heb geleerd alleen te kunnen zijn. Te genieten van alleen met mezelf zijn. Dit klinkt nu allemaal heel spiritueel maar het ging eigenlijk redelijk vanzelf, puur en alleen door de afspraak met mezelf om alleen te zijn.
Natuurlijk ben ik niet opeens een kluizenaar geworden die altijd alleen wil zijn, ik vind het nog altijd het allerleukste om mensen om me heen te hebben, verliefd te zijn en bij mijn familie te zijn (ieder mens heeft dat nodig, ookal beweren ze van niet). Maar mocht ik even niet terugkunnen vallen daarop, kan ik nu altijd terugvallen op mezelf. Ik en alleen mezelf. Zo eng als ik dacht dat dit was, was het helemaal niet.


Het is belangrijk deels onbewuste gedachten en gevoelens van jezelf bewust te maken. Een zoektoch in jezelf en leren omgaan met juist die eigenschappen van jezelf waar je niet mee om wilt gaan omdat je er niet trots op bent. Juist als je die aspecten van jezelf confronteert, bewust van bent en accepteert, kun je ze veranderen. Natuurlijk is dat eng, voor iedereen is dat eng, maar angst is geen reden om iets niet te doen. Je krijgt geen spijt van dingen die je gedaan hebt, alleen van dingen die je niet gedaan hebt. Veel plezier en succes met het leren kennen van de belangrijkste persoon in je leven: jezelf.

Leestips:
Als je meer voer over het onbewuste wilt, raad ik de volgende boeken aan:
Het slimme onbewuste - Ap Dijksterhuis
De vrije wil bestaat niet - Victor Lamme

In duidelijke taal en met levendige voorbeelden geschreven boeken.